Nooit van Luttelgeest gehoord maar daar is begin november radicaal een eind aan gekomen. Flevoland, een van de naoorlogse polders die destijds op de ruige Zuiderzee is gewonnen, herbergt dit prachtige oord waar botanische kunstenaars dag in, dag uit bezig zijn met het perfectioneren van orchideeën, de een nog mooier dan de ander, die gezamenlijk een kleurenpalet vormen die je de adem beneemt. Grote velden bezaaid met de koningin der bloemen en even verderop een paviljoen waar exotische vlinders met hun ragfijne vleugels de competitie aangaan met de orchideeën wie de fraaiste kleuren tonen. Tweeduizend vlinders op een kluitje, lust u nog peultjes! Als er ooit een dagje -uit is georganiseerd door het bestuur van Leef! waar de thuisblijvers tot in lengte van jaren spijt van zullen hebben dat ze er niet bij zijn geweest, dan is het nu wel. En niet eens vanwege de spookrit door het Nieuwe Land want het mistte in heel het land en niet alleen in de polders. En vrijwel niemand in de luxe touringcar van het Gooische vervoerbedrijf Eemland die zich ook maar een minuut verveelde. Veel nieuwe gezichten, patiënten, partners, ouders, kinderen, verpleegkundigen. Gespreksstof te over. Niet alleen in de bus maar ook tijdens de goed verzorgde lunch die al vrij snel na aankomst in Luttelgeest – onthoud die naam! – werd geserveerd.
Hoogtepunt was natuurlijk het verblijf in de tuinen. En iedereen had zijn/haar eigen toppie. Grote indruk maakte het gestuntel van een van onze patiënten bij het voeren van de vissen. Voor een euro was hij in het bezit gekomen van een doosje met drie garnalen die hij aan de vissen kon voeren. Niet zomaar vissen. Wij spreken over een kolonie meervallen. Voor de niet-deskundigen: meervallen zijn joekels van jewelste, kunnen drie meter worden en hebben een kop van wel een halve meter breed, Meervallen kunnen naïevelingen onder ons elektrische schokken toedienen als ze even niet opletten. Ze zijn berucht bij hun geschubde soortgenoten omdat ze onder geen voorwaarde toestaan dat een ander er met de buit vandoor gaat. We bedoelen maar. Onze vriend stak een halve meter lange pincet – met garnaal – in het water, probeerde zacht fluisterend een meerval naar zijn garnaaltje te lokken tot ineens een mini-schildpadje zich uit een school met soortgenoten losmaakt, een botsing met de twintig keer grotere meerval forceerde en er met de garnaal vandoor ging. Te laat stak de meerval zijn afgrijselijk lelijke kop nog uit het water alsof hij bij de ongelukkige dierenvoederaar verhaal wilde halen. Nog net op tijd wist zijn partner hem nog te redden van een plons in de vijver die – zei hij later beduusd – wel leek op een reservaat met woedende meer vallen.
Enfin, iedereen had zijn eigen lotgeval mee te nemen naar huis. Een topdag, zo hoorden we van allerlei kanten. Even geen sores, even los van de waan van de dag. Heerlijk! En het nieuwe bestuur van Leef! heeft wel eventjes zijn kaarten op tafel gelegd. Mensen, ontzettend bedankt.
Henk Glimmerveen
KLIK HIER om het complete fotoverslag te bekijken.
