Door Henk Glimmerveen
Wat nu, sprookjes op de Leef-pagina? Welnee, het jaarlijkse
uitje van uw patiëntenvereniging was niet alleen een gezellig dagje uit,
gelardeerd met een voortreffelijke lunch en veel daverende lachsalvo’s onderweg;
het bood iedereen op de koop toe ook nog een wijze levensles. Niks van gemerkt?
Lees verder en wees blij dat u er bij was. Bij een uitstapje dat u, hopen wij, ook
nog nieuw elan heeft bezorgd. Twee voor de prijs van een. Hoe prettig wil je
het hebben.
Het zal ongetwijfeld bij velen herinneringen hebben opgewekt.
Want wie heeft er in zijn jonge jaren geen schoolreisje gemaakt naar Leerdam,
de plek waar mysterieuze mannen – vrouwen leken er toen niet te bestaan – in
glazen buizen de wangen vol bliezen om er uiteindelijk een bol uit tevoorschijn
te toveren. Dat was nou glas, kinderen! Oh en Ah klonk het van alle kanten.
Einde verhaal. Hup op de fiets en verder met het schoolreisje. Onderweg werd er
nog even over door gefluisterd maar al snel verdween de magie en bleef de
glasblazerij voor altijd een mooie herinnering, een illusie voor latere jaren.
Een illusie waaraan je af en toe nog werd herinnerd wanneer bij een heugelijke
of minder feestelijke gebeurtenis het glas werd geheven. Het glas dat in
Leerdam was ‘geboren’ en waarbij je wellicht nog getuige was geweest toen het
ter wereld kwam. Uit dat pipetje, dat wel. 
Kortom, het jaarlijkse uitje van Leef! had Leerdam weer als reisdoel. En het enige wat we ons herinneren van vroeger was, jawel, de glasblazerij. Maar niks was meer hetzelfde. Geen mysterieuze mannen die hun wangen vol bliezen als maakten ze er een competitie van met jazztrompettisten Dizzy Gillespie en Miles Davis. De mensen in Leerdam hadden er nu een heuse show van gemaakt, compleet met een spreekstalmeester die de capriolen van twee heuse tovenaars en twee vrouwelijke assistentes van commentaar voorzag. Vier gloeihete ovens waren de attributen van het gezelschap glaskunstenaars, dat van de ene naar de andere vuurhaard snelde. Want zo noemde 64-jarige spreekstalmeester Addie Schutz het viertal illusionisten, de Noor Geir Nustad en het vaderlandse trio David Belien en Dani en Michelle Veldman. Zij produceren geen wijn- en waterglazen maar kunst in de beste artistieke zin van het woord. Uitgangspunt blijft wel de productie van glas als samensmelting van zand, kalk en soda. Die gouden combinatie – als-ie eenmaal door elkaar is gehusseld tot een hete glasmassa – wordt vervolgens door het kwartet kunstenaars van de ene in de andere oven gestopt en rondgedraaid om uiteindelijk in de koeloven (met een temperatuur van 1300 graden Celsius!) te belanden. Behandeld en vertroeteld, net zo lang tot het product zelf tot 20 graden is afgekoeld. Creatief met glas, zogezegd. In de winkel van de glasblazerij te koop. Je moet er wel voor sparen want het is kunst en dat is niet voor niets te koop.
Een illusie armer maar wijn- en limonadeglazen blijven nog
steeds wel te koop in Leerdam. Het zijn immers niet alleen kunstenaars die de
ovens van Leerdam bedienen. Addie Schutz vertelde me dat er in Nederland nog
zo’n 50 glasblazers actief zijn waaronder 15 in Leerdam. Zij werken veeleer in
de schaduw, vergeleken met het spectaculaire optreden van de kunstenaars. Je
ziet ze niet meer maar ze bestaan echt nog wel.
Glasblazen als kunstvorm. Voor al die scholieren op
schoolreis in vroeger jaren misschien een illusie armer maar ontegenzeggelijk een
nieuwe droom rijker. Net zoals het leven zelf. Volop in beweging en toch steeds
weer anders. Treffender vergelijking met de naam van onze vereniging lijkt me
nauwelijks denkbaar.
Alle foto's dan de dagtocht vindt u hier!